دنیای صنعت و تولیدات فلزی در دهه های اخیر دستخوش تحولات شگرفی شده است که ریشه در تکامل فناوری های نور و لیزر دارد. انتخاب میان ابزارهای برش، دیگر یک تصمیم ساده کارگاهی نیست، بلکه یک استراتژی اقتصادی و فنی است که می تواند سرنوشت یک واحد تولیدی را تغییر دهد. در این میان، چالش اصلی تولیدکنندگان همواره درک دقیق تفاوت دستگاه های فایبر و CO2 در برش فلزات بوده است.
هر یک از این دو تکنولوژی با تکیه بر فیزیک خاص خود، مزایا و محدودیت هایی را به همراه می آورند که در نگاه اول ممکن است مشابه به نظر برسند، اما در جزئیات عملکردی، تفاوت های بنیادینی دارند. در حالی که لیزرهای دی اکسید کربن سال ها به عنوان استانداردی بی رقیب در بازار حکمرانی می کردند، ظهور نسل جدید لیزرهای فایبر معادلات قدرت را برهم زد.
برای درک بهتر این موضوع، باید از لایه های سطحی فراتر رفت و به بررسی نحوه تعامل فوتون ها با کریستال های فلزی و چگونگی تبدیل انرژی الکتریکی به توان برشی پرداخت تا بتوان در میان انبوهی از گزینه ها، دقیق ترین انتخاب را برای پروژه های صنعتی رقم زد.
فناوری لیزر در صنعت فلزات
استفاده از پرتوهای متمرکز نوری برای جداسازی و شکل دهی به قطعات سخت، انقلابی بود که مفهوم دقت را در مهندسی بازتعریف کرد. فناوری لیزر در صنعت فلزات بر پایه متمرکز کردن مقدار عظیمی از انرژی در یک نقطه بسیار کوچک استوار است که منجر به ذوب یا تبخیر آنی ماده می شود.
این فرآیند که تحت عنوان برش حرارتی شناخته می شود، برخلاف روش های سنتی مکانیکی، هیچ گونه تماسی با قطعه کار برقرار نمی کند و همین امر باعث حذف تنش های فیزیکی و تغییر شکل های ناخواسته در ورق های فلزی می گردد. تکامل این دانش از سیستم های گازی اولیه به سمت سورس های جامد و نیمه هادی، مسیری است که بهبود راندمان و کاهش هزینه های تمام شده را هدف قرار داده است.
امروزه صنعتگران با بهره گیری از کنترل عددی کامپیوتری (CNC)، می توانند پیچیده ترین طرح های هندسی را با تلورانس های میکرونی بر روی انواع آلیاژها پیاده سازی کنند، امری که بدون وجود سیستم های پیشرفته فایبر و CO2 عملاً غیرممکن بود.
دستگاه لیزر فایبر چیست؟
دستگاه لیزر فایبر نماینده نسل نوین و پیشرفته ترین سیستم های برشی است که از یک محیط فعال جامد برای تولید پرتو بهره می برد. در این تکنولوژی، برخلاف روش های قدیمی، از فیبرهای نوری آغشته به عناصر کمیاب زمین مانند اربیم یا ایتربیم استفاده می شود. این ساختار باعث می شود که دستگاه نه تنها ابعاد کوچک تری داشته باشد، بلکه پایداری پرتو در آن به طرز چشمگیری افزایش یابد.
لیزر فایبر به دلیل ساختار یکپارچه و عدم نیاز به قطعات متحرک یا آینه های تراز شونده در مسیر تولید نور، به عنوان “حالت جامد” شناخته می شود که این ویژگی آن را برای محیط های خشن صنعتی بسیار ایده آل می سازد.
درک تفاوت دستگاه های فایبر و CO2 در برش فلزات مستلزم شناخت همین ماهیت فیزیکی است که در آن فایبر، سادگی طراحی را با قدرت برشی بی نظیر پیوند داده است.
نحوه تولید و انتقال پرتو در فایبر
فرآیند خلق پرتو در این سیستم ها با دیودهای پمپاژ آغاز می شود که انرژی الکتریکی را به نور تبدیل کرده و آن را به داخل کابل فیبر نوری هدایت می کنند. در درون این فیبر، عملیات تقویت نور در یک محیط کاملاً بسته و ایزوله صورت می گیرد که مانع از اتلاف انرژی و تداخلات محیطی می شود.
یکی از بزرگترین مزیت های فنی این روش، انتقال پرتو از طریق فیبر نوری انعطاف پذیر تا سر نازل است. این یعنی دیگر نیازی به سیستم های پیچیده هدایت نوری و آینه های گران قیمت نیست که همواره در معرض آلودگی و خروج از تنظیم هستند. انتقال مستقیم باعث می شود که کیفیت پرتو در تمام سطح میز کار یکنواخت باقی بماند و دقت برش در دورترین نقاط دستگاه نیز افت نکند.
ویژگی های فنی سورس فایبر
سورس یا منبع تولید لیزر در سیستم های فایبر، قلب تپنده ای است که با طول عمر بسیار بالا شناخته می شود. این قطعه تخصصی به گونه ای طراحی شده است که بتواند بیش از ۱۰۰ هزار ساعت بدون افت کیفیت کار کند. از منظر فنی، چگالی انرژی در سورس های فایبر به دلیل قطر بسیار کم پرتو خروجی، بسیار بالاست که همین موضوع باعث می شود نفوذ در فلزات با سرعت خیره کننده ای انجام شود.
همچنین، این سورس ها دارای سیستم خنک کاری بهینه هستند که اجازه می دهد دستگاه در شیفت های کاری طولانی بدون گرمایش بیش از حد به فعالیت خود ادامه دهد. این پایداری حرارتی و ساختار ماژولار سورس، تعمیرات احتمالی را نیز تسهیل کرده و هزینه های توقف خط تولید را به حداقل می رساند.
دستگاه لیزر CO2 چیست؟
دستگاه لیزر CO2 که برای دهه ها ستون فقرات صنایع سنگین محسوب می شد، از یک مخلوط گازی به عنوان محیط فعال برای تولید پرتو استفاده می کند. این سیستم ها با عبور جریان الکتریکی از میان محفظه ای حاوی دی اکسید کربن، نیتروژن و هلیوم، فوتون هایی با طول موج ۱۰.۶ میکرون تولید می کنند. این طول موج خاص باعث می شود که لیزر CO2 نه تنها در برش فلزات، بلکه در پردازش مواد غیرفلزی مانند چوب، اکریلیک و پارچه نیز عملکرد درخشانی داشته باشد.
اگرچه با ورود فایبر، بخشی از سهم بازار این دستگاه ها کاهش یافته است، اما همچنان در کاربردهای خاص و برش ورق های ضخیم با کیفیت لبه استثنایی، جایگاه خود را حفظ کرده اند. تحلیل تفاوت دستگاه های فایبر و CO2 در برش فلزات نشان می دهد که CO2 با وجود پیچیدگی های نگهداری، هنوز در ارائه سطوح برشی صاف و بدون پلیسه در برخی آلیاژها پیشتاز است.
مکانیزم تولید پرتو در سیستم CO2
تولید نور در این دستگاه ها بر پایه تحریک مولکول های گاز در یک لوله شیشه ای یا فلزی (Resonator) استوار است. تخلیه الکتریکی باعث می شود مولکول های گاز به سطوح انرژی بالاتری بروند و هنگام بازگشت به حالت پایه، فوتون آزاد کنند. این فوتون ها در میان دو آینه که در ابتدا و انتهای لوله قرار دارند، بارها بازتاب می شوند تا به شدت و توان لازم برای برش دست یابند.
برخلاف فایبر که فرآیندی تماماً الکترونیکی دارد، سیستم CO2 به مدیریت دقیق جریان گاز و فشار داخلی محفظه وابسته است. پایداری این پرتو مستلزم تنظیمات دقیق ولتاژ و غلظت مخلوط گازی است که مستقیماً بر کیفیت نهایی برش تأثیر می گذارد.
ساختار اپتیکی و تیوب گازی
یکی از ویژگی های متمایز و البته چالش برانگیز در دستگاه های CO2، سیستم هدایت پرتو است که از مجموعه ای از آینه های بازتابنده تشکیل شده است. پرتو تولید شده در تیوب گازی باید مسیری طولانی را از میان فضای باز (یا لوله های محافظت شده با گاز محافظ) طی کند تا به هد برش برسد. این آینه ها باید با دقت نانومتری تراز شوند و هرگونه لرزش یا آلودگی روی سطح آن ها می تواند منجر به انحراف پرتو و افت توان شود.
تیوب های گازی نیز علی رغم توان بالا، قطعاتی مصرفی محسوب می شوند که پس از مدتی نیاز به شارژ مجدد گاز یا تعویض کامل دارند. این ساختار اپتیکی پیچیده، همان نقطه ای است که در بررسی تفاوت دستگاه های فایبر و CO2 در برش فلزات، کفه ترازو را به نفع سادگی فایبر سنگین می کند.
مقایسه فنی فایبر و CO2 در برش فلزات
وقتی صحبت از انتخاب میان این دو غول صنعتی به میان می آید، باید پارامترهای فنی را در کنار یکدیگر قرار داد تا تصویری روشن از کارایی هرکدام ترسیم شود. تفاوت اصلی در فیزیک نوری نهفته است که بر کل فرآیند تولید اثر می گذارد. لیزر فایبر با طول موجی حدود ۱.۰۶ میکرون فعالیت می کند که تقریباً ده برابر کوتاه تر از طول موج لیزر CO2 است.
این تفاوت در مقیاس اتمی، نحوه جذب انرژی توسط فلز را تغییر می دهد. به عبارت ساده تر، فلزات انرژی لیزر فایبر را بسیار سریع تر و با راندمان بالاتر جذب می کنند، که این موضوع منجر به افزایش سرعت عملیات و کاهش ناحیه تحت تأثیر حرارت (HAZ) می شود.
در مقابل، لیزر CO2 با پرتو پهن تر خود، در مواجهه با برخی ضخامت های بالا، رفتاری متفاوت نشان می دهد که می تواند در کیفیت پرداخت نهایی موثر باشد.
تفاوت طول موج و جذب انرژی در فلزات
طول موج کوتاه تر لیزر فایبر به این معناست که پرتو می تواند تا قطری بسیار کوچک تر متمرکز شود. این تمرکز بالا باعث می شود که چگالی توان در نقطه برخورد به شدت افزایش یابد. از سوی دیگر، اکثر فلزات در برابر طول موج ۱۰.۶ میکرونی CO2 مانند آینه عمل کرده و بخش زیادی از انرژی را بازتاب می دهند، در حالی که طول موج ۱ میکرونی فایبر به راحتی توسط ساختار کریستالی فلز جذب می شود.
این نرخ جذب بالا در فایبر باعث می شود که حتی با توان کمتر، بتوان برشی معادل یا سریع تر از یک دستگاه CO2 با توان بالاتر ایجاد کرد. این پارامتر کلیدی ترین بخش در درک تفاوت دستگاه های فایبر و CO2 در برش فلزات از منظر فیزیک محض است.
مقایسه سرعت برش در ضخامت های مختلف
در رقابت سرعت، لیزر فایبر در ورق های نازک (تا حدود ۶ میلی متر) رقیبی ندارد. سرعت حرکت هد در دستگاه های فایبر هنگام برش ورق های یک یا دو میلی متری می تواند چندین برابر سریع تر از سیستم های CO2 باشد. این موضوع برای کارگاه هایی با تیراژ بالا، یک مزیت حیاتی است. با این حال، با افزایش ضخامت ورق به بالای ۲۰ میلی متر، فاصله سرعت میان این دو تکنولوژی کمتر می شود.
در برخی موارد، لیزر CO2 به دلیل توانایی در ایجاد عرض برش (Kerf) کمی پهن تر، می تواند تخلیه مذاب را در ورق های بسیار ضخیم بهتر انجام دهد، هرچند که سورس های فایبر مدرن با توان های بالای ۱۰ کیلووات، این برتری را نیز به چالش کشیده اند.
کیفیت لبه، دقت و میزان پلیسه
کیفیت لبه برش خورده یکی از فاکتورهای تعیین کننده در نیاز به عملیات ثانویه مانند فرزکاری یا سنگ زنی است. لیزر CO2 به طور سنتی به ارائه لبه های بسیار صاف و صیقلی، به ویژه در فولاد ضد زنگ و کربن استیل ضخیم مشهور است. در مقابل، لیزر فایبر در سال های اولیه حضور خود، لبه هایی با زبری بیشتر تولید می کرد، اما امروزه با پیشرفت تکنولوژی نازل ها و استفاده از گازهای کمکی هوشمند، این فاصله به حداقل رسیده است.
از نظر دقت، هر دو دستگاه در سطح بسیار بالایی قرار دارند، اما فایبر به دلیل قطر پرتو کوچک تر، در اجرای جزئیات بسیار ظریف و سوراخ های با قطر کم، عملکرد دقیق تری از خود نشان می دهد.
مصرف انرژی و راندمان دستگاه
یکی از درخشان ترین وجوه تمایز، در قبض برق انتهای ماه مشخص می شود. راندمان تبدیل دیواره (Wall-plug efficiency) در لیزرهای فایبر حدود ۳۰ تا ۴۰ درصد است، به این معنی که بخش بزرگی از برق مصرفی مستقیماً به پرتو لیزر تبدیل می شود. در مقابل، لیزرهای CO2 تنها حدود ۸ تا ۱۰ درصد راندمان دارند و مابقی انرژی به صورت گرما هدر می رود که خود نیاز به چیلرهای عظیم و پرمصرف را ایجاد می کند.
به طور کلی، یک دستگاه فایبر برای انجام همان حجم کار، حدود ۳ تا ۵ برابر انرژی کمتری نسبت به مدل مشابه CO2 مصرف می کند که در مقیاس صنعتی، صرفه جویی مالی هنگفتی را به همراه دارد.
هزینه نگهداری و استهلاک
هزینه های پنهان نگهداری، همان جایی است که تفاوت دستگاه های فایبر و CO2 در برش فلزات بیش از پیش خودنمایی می کند. سیستم های CO2 دارای قطعات مصرفی و فرسایشی متعددی هستند؛ از جمله توربین های گردش گاز، آینه های طلاکاری شده، لنزهای فوکوس گران قیمت و خودِ گاز لیزر.
همچنین تنظیمات دوره ای آینه ها نیازمند تکنسین های متخصص و صرف زمان طولانی است. در مقابل، دستگاه فایبر تقریباً بدون نیاز به نگهداری (Maintenance-free) طراحی شده است. هیچ آینه ای برای تنظیم وجود ندارد و سورس دستگاه به صورت مهر و موم شده تا سال ها کار می کند. تنها قطعات مصرفی در فایبر، نازل ها و شیشه های محافظ هستند که تعویض آن ها بسیار ارزان و سریع انجام می شود.
| شاخص مقایسه | لیزر فایبر (Fiber) | لیزر دی اکسید کربن (CO2) |
| طول موج | ۱.۰۶ میکرون (جذب بالا) | ۱۰.۶ میکرون (جذب کمتر) |
| راندمان انرژی | ۳۰٪ تا ۴۰٪ | ۸٪ تا ۱۰٪ |
| سرعت در ورق نازک | بسیار بالا | متوسط |
| هزینه نگهداری | بسیار پایین | بالا |
| انتقال پرتو | کابل فیبر نوری | سیستم آینه و اپتیک |
| طول عمر سورس | بیش از ۱۰۰,۰۰۰ ساعت | حدود ۲۰,۰۰۰ ساعت |
| برش فلزات رنگی | عالی (مس و برنج) | محدود و خطرناک |
مقایسه عملکرد در فلزات نازک و ضخیم
انتخاب تکنولوژی لیزر پیوند عمیقی با استراتژی تولید و نوع متریال مصرفی دارد. در کارگاه هایی که عمده فعالیت آن ها بر روی ورق های زیر ۱۰ میلی متر متمرکز است، لیزر فایبر به دلیل چابکی و هزینه عملیاتی پایین، حکمرانی مطلق دارد. اما در پروژه های خاص که ضخامت های بسیار بالا مد نظر است، پارامترهای دیگری وارد بازی می شوند.
در واقع، درک درست از تفاوت دستگاه های فایبر و CO2 در برش فلزات به ما می گوید که هیچ یک از این دو تکنولوژی به طور مطلق “بهتر” نیستند، بلکه “مناسب تر” بودن آن ها بر اساس ضخامت ورق تعریف می شود.
عملکرد در ورق های نازک
در برش ورق های نازک (کمتر از ۵ میلی متر)، لیزر فایبر مانند یک جراح سریع عمل می کند. به دلیل تمرکز بالای انرژی در یک نقطه میکرونی، فلز در کسری از ثانیه ذوب شده و توسط گاز کمکی خارج می شود. این فرآیند چنان سریع است که حرارت فرصت پخش شدن به نواحی اطراف را پیدا نمی کند، در نتیجه قطعات کوچک با لبه های تیز و بدون دفرمه شدن تولید می شوند.
در این محدوده، سرعت فایبر می تواند تا ۳۰۰ درصد بیشتر از CO2 باشد که این به معنای خروجی محصول بیشتر در زمان کمتر و در نتیجه سودآوری بالاتر برای واحد صنعتی است.
عملکرد در ورق های ضخیم
با ورود به محدوده ورق های بالای ۱۵ تا ۲۰ میلی متر، لیزر CO2 ورق های ضخیم را با آرامش و کیفیت خاصی برش می دهد. پرتو پهن تر CO2 باعث ایجاد شکاف برش عریض تری می شود که به خروج بهتر مواد مذاب از عمق برش کمک می کند. این موضوع باعث می شود سطح لبه ها در ورق های ضخیم فولادی، صیقلی تر باشد.
البته، با ظهور سورس های فایبر توان بالا (۱۵ کیلووات و بالاتر) و تکنولوژی های جدید هد برش که می توانند قطر پرتو را به صورت دینامیک تغییر دهند، اکنون فایبر نیز در ورق های ضخیم تا ۵۰ میلی متر عملکردی بسیار رقابتی و حتی برتر پیدا کرده است، به طوری که امروزه بسیاری از صنایع سنگین نیز در حال کوچ به سمت فایبر هستند.
بررسی عملکرد در فلزات بازتابی
یکی از چالش های تاریخی در صنعت لیزر، برش فلزاتی مانند مس، برنج و آلومینیوم بوده است. این فلزات به دلیل خاصیت بازتابندگی بالا، بخش عمده ای از پرتو لیزر را مانند یک آینه به سمت سورس برمی گردانند. در دستگاه های CO2، این بازتاب می تواند به سیستم های اپتیکی و حتی خودِ تیوب دستگاه آسیب جدی وارد کند، به همین دلیل برش مس و برنج با CO2 بسیار دشوار و گاهی غیرممکن است.
اما در بررسی تفاوت دستگاه های فایبر و CO2 در برش فلزات، لیزر فایبر یک پیروز مطلق در این بخش است. طول موج خاص فایبر توسط این فلزات بازتابی به خوبی جذب می شود و ساختار فیبر نوری آن نیز به گونه ای است که در برابر بازتاب های برگشتی بسیار مقاوم است. این ویژگی، افق های جدیدی را برای صنایع لوسترسازی، صنایع دستی و تولیدات الکترونیکی گشوده است.
مقایسه اقتصادی دو تکنولوژی
از نگاه یک مدیر مالی یا سرمایه گذار، فراتر از ویژگی های فیزیکی، بازگشت سرمایه (ROI) اهمیت دارد. تحلیل اقتصادی این دو تکنولوژی نشان می دهد که اگرچه قیمت خرید اولیه ممکن است متفاوت باشد، اما هزینه های پنهان در طول زمان، برنده واقعی را مشخص می کنند.
در بازار امروز، لیزرهای فایبر به دلیل تقاضای بالا و تولید انبوه، قیمت های رقابتی تری پیدا کرده اند و با توجه به بهره وری بالاتر، دوره بازگشت سرمایه در آن ها بسیار کوتاه تر از سیستم های قدیمی CO2 است.
هزینه سرمایه گذاری اولیه
در گذشته، قیمت دستگاه های فایبر بسیار بالاتر از CO2 بود، اما امروزه این فاصله به شدت کاهش یافته است. در توان های پایین و متوسط، دستگاه های فایبر حتی ارزان تر از معادل های CO2 خود هستند. البته برای خرید یک دستگاه فایبر با توان بسیار بالا (مثلاً ۳۰ کیلووات)، نیاز به سرمایه گذاری سنگینی است، اما باید در نظر داشت که این دستگاه کار چندین دستگاه ضعیف تر را انجام می دهد.
بنابراین، هزینه سرمایه گذاری باید بر اساس ظرفیت تولید (تومان بر متر برش) سنجیده شود که در این صورت، فایبر معمولاً گزینه اقتصادی تری است.
هزینه های عملیاتی و تعمیرات
هزینه عملیاتی شامل برق مصرفی، گازهای کمکی و قطعات یدکی است. همانطور که اشاره شد، مصرف برق فایبر به مراتب کمتر است. از سوی دیگر، در دستگاه CO2 هزینه های تعویض دوره ای گازهای لیزر و سرویس سیستم اپتیک، مبالغ قابل توجهی را به هزینه های جاری اضافه می کند. در دستگاه فایبر، عمده هزینه عملیاتی مربوط به گاز کمکی (اکسیژن یا نیتروژن) است.
از نظر تعمیرات نیز، به دلیل حذف قطعات مکانیکی و نوری پیچیده در مسیر پرتو فایبر، احتمال خرابی ناگهانی و توقف خط تولید در این دستگاه ها بسیار پایین تر است، که این خود یک صرفه جویی غیرمستقیم اما بزرگ محسوب می شود.
طول عمر سورس لیزر
طول عمر سورس، یکی از فاکتورهای کلیدی در تفاوت دستگاه های فایبر و CO2 در برش فلزات است. سورس های فایبر مبتنی بر دیود، عمر مفیدی بین ۷۰ تا ۱۰۰ هزار ساعت دارند که با فرض کارکرد مداوم، بیش از ۱۰ سال عمر می کنند. در مقابل، تیوب های لیزر CO2 بسته به کیفیت ساخت، معمولاً بین ۱۵ تا ۲۰ هزار ساعت نیاز به شارژ یا تعویض دارند.
این یعنی در طول عمر یک دستگاه فایبر، شما ممکن است مجبور شوید چندین بار سیستم تولید لیزر یک دستگاه CO2 را تعمیر یا تعویض کنید که هزینه های نگهداری را در درازمدت به شدت افزایش می دهد.
کاربردهای صنعتی هر تکنولوژی
تنوع کاربرد، تعیین کننده نهایی در انتخاب دستگاه است. لیزر فایبر امروزه در صنایع خودروسازی، هوافضا، تجهیزات پزشکی و تولید لوازم خانگی حرف اول را می زند؛ یعنی هر کجا که سرعت بالا و دقت در برش فلزات (حتی فلزات رنگی) نیاز باشد. از سوی دیگر، دستگاه های CO2 به دلیل توانایی در برش غیرفلزات، همچنان در صنایع بسته بندی، تابلوسازی و کارگاه های چندمنظوره که همزمان با چوب، پلاستیک و فلز کار می کنند، محبوب هستند.
اما اگر تمرکز صرفاً بر روی “فلزات” باشد، گرایش بازار به وضوح به سمت فایبر است. شناخت تفاوت دستگاه های فایبر و CO2 در برش فلزات به صنعتگران کمک می کند تا بر اساس جنس متریال و تنوع محصولات خود، بهینه ترین ابزار را انتخاب کنند.
سخن پایانی
در نهایت، انتخاب بین فایبر و CO2 یک تصمیم یک سویه نیست، بلکه تابعی از نیازهای اختصاصی هر پروژه است. اگر اولویت شما سرعت بالا در تولید انبوه، هزینه های نگهداری ناچیز و برش فلزات متنوع (از فولاد تا مس) است، بدون شک لیزر فایبر بهترین گزینه برای آینده کسب وکار شماست. اما اگر در حوزه ای فعالیت می کنید که نیاز به برش لبه های فوق صیقلی در ورق های بسیار ضخیم دارید.
یا می خواهید با یک دستگاه، علاوه بر فلز، مواد غیرفلزی را نیز پردازش کنید، سیستم های CO2 همچنان حرف هایی برای گفتن دارند. درک عمیق تفاوت دستگاه های فایبر و CO2 در برش فلزات نشان می دهد که صنعت به سمت بهره وری انرژی و سادگی در نگهداری پیش می رود، مسیری که لیزر فایبر با قدرت در آن گام برداشته است.
سوالات متداول کاربران درباره تفاوت دستگاه های فایبر و CO2 در برش فلزات
آیا دستگاه لیزر فایبر می تواند چوب یا پلکسی را هم برش دهد؟
خیر، طول موج لیزر فایبر توسط مواد غیرفلزی جذب نمی شود و پرتو بدون ایجاد برش از آن ها عبور می کند یا باعث سوختگی نامنظم می شود؛ برای این مواد لیزر CO2 مناسب است.
چرا هزینه نگهداری لیزر فایبر کمتر از CO2 است؟
چون فایبر فاقد قطعات متحرک، آینه های هدایت کننده و توربین های گاز است و انتقال پرتو در آن از طریق یک کابل فیبر نوری کاملاً بسته انجام می شود.
برای برش ورق های استیل ۲ میلی متری کدام دستگاه بهتر است؟
لیزر فایبر بهترین گزینه است؛ زیرا سرعت برش آن در این ضخامت چندین برابر CO2 بوده و لبه های بسیار تمیز و با دقت بالایی ایجاد می کند.
بدون دیدگاه